Na temat traktatu

Traktat przewidywał zmianę sposobu głosowania w Radzie Ministrów (dawna nazwa Rady Unii Europejskiej). Do 31 października 2009 r. miały obowiązywać zasady zawarte w traktacie nicejskim[6]. Po tej dacie planowano wprowadzenie głosowania podwójną większością: 55% większość państw reprezentujących co najmniej 65% ludności Unii. Tylko jeśli Rada działa bez wniosku Komisji lub inicjatywy ministra spraw zagranicznych wymagana miała być większość 72% krajów

Aby konstytucja weszła w życie, konieczne jest jej zaakceptowanie przez wszystkie kraje członkowskie. Początkowo zakładano, że proces ten będzie trwać nawet parę lat. Obecnie został on zamrożony. W zależności od prawa obowiązującego w poszczególnych państwach, ratyfikacji traktatu dokonywał parlament, prezydent lub naród w postaci referendum.

Europarlament

To tutaj kreuje się przyszłość Europy

Projekt Konstytucji dla Europy został opracowany przez Konwent Unii Europejskiej pod przewodnictwem Valéry’ego Giscard d’Estaing został powołany specjalnie w tej kwestii. Efektem zakończonych w 2003 r. prac Konwentu dokument składający się z 278 stron. Rada Europejska zatwierdziła projekt konstytucji z kilkoma zmianami dnia 18 czerwca roku 2004. Od tego momentu rozpoczął się proces jego ratyfikacji przez kraje członkowskie. 29 października 2004 roku przedstawiciele 25 krajów Unii Europejskiej podpisali Konstytucję w Rzymie. Przedstawiciele państw aspirujących do członkostwa z Bułgarii, Rumunii oraz Turcji podpisali jedynie akt końcowy.

Konstytucja Europejska miała wejść w życie zamiast obowiązujących praw pierwotnych Unii. Uchylone miały zostać traktat rzymski (TWE) i traktat z Maastricht oraz wszystkie akty które ją zmieniają i uzupełniają. Jednocześnie Unia Europejska miałaby uzyskać osobowość prawną. Ponadto w konstytucji dokonano wyraźnego podziału na kompetencje Unii, państw członkowskich oraz kompetencje dzielone.